کمابیش یک سال پس از گسترده ترین اعتراضات مردمی در تاریخ جمهوری اسلامی ایران، نشانی از فروکش کردن خشم و نارضایتی به چشم نمی آید. درحالی که آن جنبش به دلیل سرکوب و فقدان رهبری و سازماندهی به خاموشی گرایید، از آن پس اعتراضاتی دیگر،‌ و همچنین اعتصاب پشت اعتصاب روز به روز در جریان بوده اند. در سال گذشته کارگران کارخانه ها، رانندگان کامیون، معلمان و دیگر اقشار برای اعتراض به دستمزدهای به شدت پایین،‌ نبود بیمه و تورم افسار گسیخته، دست به صدها اعتصاب زده اند.

دیروز اعتراضات برای پنجمین روز پیاپی در ایران ادمه یافتند. همزمان، نیروهای انتظامی برخورد سخت تری در پیش گرفته اند. اعتراضات در پنجمین روز کم شمارتر به چشم می خوردند، تا حدی به دلیل سرکوب فزاینده و تا جایی به خاطر نبودِ هستهٔ مرکزیِ قابل لمسی برای جنبش. رژیم همچنین دسترسی به اینترنت و وسایل ارتباط جمعی را به شدّت محدود کرده است و به روشنی پیداست که بسیاری از اعتراضات، به ویژه در شهرهای کوچک تر و حومهها، گزارش نمی شوند.